NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Tak?
Gdzie?
Adres?
Co się stało?
Kolejny trup.
Świetnie.
ODCINEK 3
Dziękuję.
Więc?
To pewne.
Znowu on.
Kim jest ofiara?
Luc Hébrard.
40 lat, wykładał historię na uniwersytecie Censier.
Jedno dziecko. Wdowiec. Żona zmarła na raka.
Ciało znalazła sprzątaczka.
Jakie zwierzę topi ofiary?
Krokodyl.
Uwielbiam zamknięte osiedla.
Zawsze uzbrojone po zęby.
Jedna z kamer była
skierowana na ogród Hébrarda.
Poprosiłem firmę ochroniarską o nagrania.
Na miejscu jest policja.
Z zaufanego źródła wiemy, że to kolejne zabójstwo,
przypominające zbrodnie Modliszki.
W okolicy szerzy się panika.
Szczególnie, że profil ofiary wciąż nie jest znany,
a śledztwo, zdaniem naszego informatora, utknęło w martwym punkcie.
Na pewno za wszystkim stoi twoja matka.
Halo?
Charles. Tu Lucie.
Przepraszam, pomyliłem numery.
To jego numer. Zapomniał telefonu.
Chciałem dodzwonić się do znajomego.
Wybacz zamieszanie. Cześć.
Dzięki.
Dzwonił twój dziadek.
Coś nie tak?
Za wszystkim stoi twoja matka.
Słucham?
Tak powiedział.
Nie rozumiem…
Ja też nie.
To bez sensu.
Podobno pomylił numery.
Mogłaś od tego zacząć.
Mam ważniejsze problemy.
O co ci chodzi?
O nic.
Na razie.
Co podejrzewasz?
- Że jego matka żyje? - Nie wiem.
Ale czuję, że nie mówi mi prawdy.
1990…
Gdzie zginęła?
Między Kongo a Wybrzeżem Kości Słoniowej.
Jest.
„Podczas lądowania awaryjnego samolot rozpadł się
na dwie części i zatonął.
Wszystkie ciała zidentyfikowano”.
Świetnie.
Nie dla matki Damiena, ale tego szukałaś.
Czytaj dalej.
„Francuski konsulat skontaktował się z liniami lotniczymi.
Na pokładzie nie było obywateli Francji”.
To znaczy, że żyje?
NAŚLADOWCA MORDERSTWO 4
Chciałam się upewnić. Dziękuję.
Koroner potwierdził, że Hébrard zmarł w nocy,
a na szyi miał ślad po zastrzyku.
Nie mamy nic, żeby to powstrzymać.
- Przesłuchajmy Séverina! - Bez sensu.
Stoi wyłącznie za porwaniem Duquesne'a.
Ukradł akta. Mógł je komuś przekazać.
Daj spokój z Séverinem.
Znalazłem coś na nagraniu.
Sprawdź rejestrację 4238-XB-94.
To samochód, w którym go utopił.
Chyba go mamy.
Przeszedł przez ulicę i zadzwonił do Hébrarda.
Ile ma wzrostu? 175 cm?
Więcej.
Widać twarz?
Nie.
Cwaniaczek.
To wszystko.
Jest wysportowany.
Pod koniec coś się dzieje. Latarka.
Stroboskopowa.
- Czyli? - Służy do samoobrony.
- Masz taką? - Tak.
Razi przeciwnika.
Gdzie ją kupić?
W sklepach z bronią, narzędziami,
w internecie…
To żaden trop.
Ale mamy profil. To lepsze niż nic.
Pasuje do sylwetki z pierwszego miejsca zbrodni.
Słuchajcie.
Samochód, w którym znaleziono Hébrarda,
należał do Christophe’a Couliera,
informatyka na zlecenie w kilku firmach.
W 2013 jedna z nich pracowała przy cyfryzacji akt kryminalnych,
w tym akt Modliszki.
Trzy miesiące temu Coulier zaginął.
Zeszłej nocy włączono jego telefon.
Jest w lesie pod Paryżem.
Czy byłby na tyle głupi,
by użyć własnego auta i zostawić je w miejscu zbrodni,
a potem dać się namierzyć?
Zbliżamy się.
Według GPS-a, ruiny są 500 metrów wyżej.
Dalej pójdziemy pieszo.
Bertrand, widzimy się na górze.
Policja!
Nic.
Nikogo tam nie ma.
- I? - Nic.
Telefon wciąż tu jest.
Zadzwonię.
W konsulacie mogli się pomylić.
Albo nie było jej na liście pasażerów.
To się zdarza.
Załóżmy, że nie żyje…
Musi mieć grób.
Wiesz, gdzie ją pochowano?
W miasteczku Miserey.
Damien wychowywał się tam z matką
i dziadkiem.
W domu, którego jeszcze nie sprzedali.
Nigdy mnie tam nie zabrał.
Pojedźmy tam
jutro rano.
Może sprawa się wyjaśni.
Tak.
Rozumiem.
Dziękuję.
Nazwisko zmarłego?
Coulier, Christophe Coulier.
Coulier Christophe.
Znaleźliśmy jego matkę.
DNA się zgadza. To Coulier.
Ale telefon,
zważywszy na poziom naładowania, wrzucono tam wczoraj w nocy.
Naśladowca specjalnie doprowadził nas do trupa.
Modliszka!
Stare, dobre czasy. Pamięta pan, inspektorze?
Aż taki stary nie jestem.
Nasze pierwsze kroki. Trupy były nieźle pokiereszowane.
Jej naśladowca jest niezły,
ale tym razem mógł się bardziej postarać.
Można jaśniej?
Już.
Proszę.
Na pierwszy rzut oka widać brak doświadczenia.
To dzieło amatora.
Rany na żebrach sugerują, że zabił go nożem.
Dźgał na oślep w plecy
i klatkę piersiową.
Prawdziwa rzeźnia.
Od kiedy nie żyje?
Sądząc po robactwie,
minimum trzy miesiące.
Może to pierwsza ofiara.
Potem nabrał ochoty na więcej.
Brak tylko podobieństw do Modliszki.
Żadnej z jej ofiar nie znaleziono w studni.
Nie.
Pani Deber?
Przyjechał kapitan Carrot.
Cześć, Damien.
Stern, zostaw nas.
Twój wielbiciel doprowadził nas
do zwłok na dnie studni.
Rozkładały się od tygodni.
Nazywał się Coulier.
Coś ci to mówi?
Sądzimy, że to pierwsza ofiara.
Po niej zdecydował się na kolejne.
Stał się potworem.
Problem w tym,
że to zabójstwo nie przypomina żadnego z twoich.
Dlaczego, twoim zdaniem,
zaprowadził nas do studni?
W naszym ogrodzie w Miserey
była studnia.
Jeanne...
Jeanne!
Kto był twoją pierwszą ofiarą?
Dlaczego się nie przyznałaś?
Czy to mój ojciec?
Nie powiesz?
Czego się boisz?
Że mnie rozczarujesz?
Przez ciebie ciepię od 25 lat.
Próbuję być szczęśliwy,
ale nie potrafię.
Może wczoraj skłamałaś.
Może był dobry,
ale…
miał dość życia z wariatką.
- Przestań. - Z potworem.
- Z bestią! - Dość!
Zabiłam go w twojej obronie.
Zostawił cię w aucie na pełnym słońcu.
Nie miałeś roku.
Znalazłam cię nieprzytomnego.
Śmiał się. Nie przyszedł do szpitala.
W domu położyłam cię spać
i kazałam mu odejść. Nie chciał.
Próbował mnie zgwałcić.
Uderzył mnie.
Podszedł do ciebie i powiedział, że tym razem mu się uda
i że wyrzuci cię przez okno.
Chwyciłam nóż i dźgnęłam go.
Kto tam?
- Kto? - To ja.
Co się stało?
Kolejną ofiarę znaleźliśmy na dnie studni.
Wiem. Widziałem wiadomości.
Coś ci to przypomina? Studnia?
W Miserey?
Ta, którą zamknąłeś po aresztowaniu Jeanne,
gdy tam mieszkaliśmy?
Dokąd idziesz?
Co się stało, dziadku?
Dlaczego kłamałeś?
Czemu nic nie mówiłeś?
Dałeś mi wierzyć, że była potworem,
ale to ty pomogłeś jej w zabójstwie mojego ojca!
Nie miałem wyboru.
Nie żył, gdy dotarłem na miejsce. Zabiłby was oboje.
Oboje.
Twój ojciec był brutalnym pijakiem.
Dobrze, że umarł.
Jesteś jak ona, Charles.
Może ja również…
jestem jak ona.
Przestań!
Dość!
Masz drgawki. Nie brałeś leków.
Miałem wydać własną córkę?
Miała 20 lat i życie przed sobą.
Skąd miałem wiedzieć, kim się stanie?
Uspokój się.
Dobrze.
Spokojnie.
Damien…
Musisz brać leki.
Nie śpisz?
Nie.
Przebiorę się.
Dobrze wiesz, co ci się śniło,
kiedy wołałeś matkę.
Proszę, Lucie.
Daj spokój.
Nie wierzę, że twój dziadek pomylił numery.
Słyszałam, jak o niej rozmawiacie.
Zbieg okoliczności?
Co się z nią stało?
Dotąd żaden z was
o niej nie wspominał,
a teraz słyszę o niej co chwila, jakby…
Jakby?
- Jakby co? - Jakby wciąż żyła.
Powiem po raz ostatni.
Zginęła, kiedy miałem dziesięć lat.
Nie zdążyłem się pożegnać.
Z nią ani ojcem, który odszedł, gdy miałem rok.
Rozumiesz?
To dla mnie bolesny temat.
Nie chcę o tym rozmawiać. Jasne?
Co tu robisz?
Usłyszałam krzyki.
Obudziłam się.
Przepraszam, kochanie.
Wracaj do łóżka.
- Dobranoc, Damien. - Dobranoc.
Dobranoc.
Nie znaleźliśmy u Couliera żadnego tropu naśladowcy,
ale wiemy, że to dzięki niemu morderca zdobył akta Modliszki.
Miał je na dysku. Cztery miesiące temu zostały wydrukowane.
- A sąsiedzi? - Nic. Nie miał też znajomych.
Przed śmiercią zerwał kontakt z matką.
Może Coulier nakrył zabójcę na ściąganiu plików
i dlatego zginął.
To nie musi mieć związku z Modliszką.
Wątpię.
On próbuje nam coś powiedzieć.
Może chodzi o jej dziewiątą ofiarę,
której nigdy nie znaleziono.
Modliszka korespondowała z Séverinem. Może mu o tym wspomniała,
żeby zdobyć zaufanie?
Przesłuchajmy Séverina!
Nie jest ważny.
Przyjrzyjcie się lepiej przeszłości ofiar.
Muszę cię mocno kochać, skoro tu przyjechałam.
Cmentarz to idealne miejsce, żeby poznać faceta.
- Czołem! - Nie jestem w nastroju.
Chcę wiedzieć, czemu kłamie.
Mieszkam z nim.
Jest gorszy niż mój były.
- Lubiłam twojego byłego. - Pewnie.
Muszę ci coś wyznać.
- Co? - To zdarzyło się tylko raz.
- I to po rozwodzie. - Żartujesz?
Ty małpo!
Bez obaw, jeszcze znajdziesz swojego księcia.
Nie tutaj.
Dzień dobry.
Szukacie kogoś?
Nie…
Odwiedzamy.
Virginie, zobacz.
No proszę.
Naprawdę nie żyje.
I ma wielbiciela.
Ktoś myśli o niej po 25 latach.
Przepraszam.
Wie pan,
kto przynosi kwiaty na ten grób?
Oczywiście. Pan Crozet.
Często tu bywa.
Nakaz tropienia telefonów Crozetów?
Miałem przeczucie. Może to nic.
Dlaczego tego nie zgłosiłeś?
Uznałem, że nie ma sensu.
Nie jestem tu nowy.
Sébastien Crozet! Odrobiłem lekcje 25 lat temu.
Poznałem wszystkich sąsiadów. Znam ich nazwiska na pamięć.
Crozetowie mieszkali obok.
Dlaczego nie powiedziałeś?
Zabiła mojego ojca
i wrzuciła do studni.
Co?
Jej pierwszą zbrodnią,
którą naśladowca odtworzył, mordując Couliera,
było zabicie mojego ojca.
Kurwa.
Przyznała się wczoraj.
Łamałem sobie nad tym głowę.
Wiedziałem, że trzeba było przeszukać ogród.
Nie słuchali mnie…
Co to ma wspólnego z Crozetami?
Szukam kogoś, kto wiedział o moim ojcu.
Zajmowali się domem.
Może któregoś razu
otworzyli studnię i znaleźli zwłoki.
Pamiętam.
Sébastien Crozet to dziwny facet.
Tajemniczy. Ale nie było go wśród podejrzanych.
Przykro mi.
Namierzanie coś dało?
Na razie nie.
Słuchaj…
Nikomu ani słowa o Crozetach.
Kontynuuj nadzór.
Po cichu.
Nie mów reszcie.
Pamiętasz Crozetów z Miserey?
Sébastien Crozet i jego syn Alex.
Oczywiście. Dlaczego pytasz?
Lubili o tobie rozmawiać.
Alex był do mnie przywiązany bardziej niż do własnej matki.
Dlaczego?
Był niechcianym dzieckiem.
Nie to co ty.
Matka go lekceważyła.
Zazdrościł nam czułości.
Przeniesienie?
Tak.
Podobnie jak u naśladowcy.
Tak?
Séverin się ocknął. Żąda spotkania z prasą i prawnikiem.
Podali mu silne leki, ale spokój nie potrwa długo.
Będę cię informował.
To Feracci.
Séverin chce rozmawiać z dziennikarzami.
Niedobrze.
Wszyscy się dowiedzą.
Jak ma na imię?
Macie dzieci?
Nie twoja sprawa.
Zgaduję, że jej o mnie nie mówiłeś.
Mówiłem.
Że nie żyjesz.
Panie Crozet?
Tu mieszkał Damien?
Najwyraźniej.
Otwarte.
Jest tu kto?
Halo?
Jest tu kto?
Nikogo.
Rozejrzymy się?
No nie wiem.
To też trochę twój dom.
Chodź.
Zobacz!
Zdjęcia.
To Damien w dzieciństwie.
Virginie…
To chyba ona.
Piękna.
Co tu robicie?
Damien, to ja.
Stary Crozet nie mógł zabić pierwszych dwóch. Był na targach w Szkocji.
Mam potwierdzenie lotu.
A syn?
Tu już gorzej.
Nie ustaliłem, co wtedy robił.
Nie znam też adresu. Ale pracuję nad tym.
Dzięki.
Charles wie, że tu jesteście?
Nie.
Załatwiałyśmy coś w okolicy.
Chciałam zobaczyć stary dom Damiena.
Możemy wspólnie zadzwonić.
Mieszkam po sąsiedzku. Sébastien Crozet.
To mój syn Alex.
Miło mi.
Jestem Virginie.
Dzień dobry.
Wczorajszej nocy mieliśmy tu włamanie.
Przyszliśmy się rozejrzeć, a że was nie znamy…
- Damien mnie tu nie przywozi. - Nic dziwnego.
Przeżył tu tragedię.
Ale na pewno wszystko pani wie.
Nie mówi o przeszłości.
Ani o matce.
Była wspaniałą kobietą.
Muszę już iść.
Do zobaczenia.
Dobrze.
Bądź ostrożny.
W dzieciństwie przyjaźnił się z Damienem.
Teraz mieszka w mieście.
Od śmierci żony często mnie odwiedza.
Słyszałam,
że to pan nosi kwiaty na grób Jeanne.
Zawsze to robiłem.
Charles i Damien się tym nie zajmują.
Pielęgnuje pan pamięć o niej.
To piękne.
- Wybaczcie to powitanie. - My przepraszamy.
I dziękujemy.
Cieszysz się, że wszystko się wyjaśniło?
Nawet jeśli Damien nie kłamie, coś jest nie tak.
Nudziara z ciebie.
Nie sądzisz, że młody Crozet jest boski?
Ani trochę.
- Co się dzieje? - Coś z samochodem.
Flak!
- Masz zapas? - Cholera!
Mam jeden.
- Potrzeba dwóch. - Co?
Wjechałaś w gwoździe.
- Żartujesz? - Nie.
Cholera!
Za półtorej godziny muszę odebrać Ninon od Charlesa.
Poczeka. Jest na emeryturze.
Racja.
Brak sieci. No jasne.
Cholera!
Patrz!
- Gwoździe to twoja sprawka? - Może.
Coś nie tak?
- Złapałyśmy gumę. - Podwójną.
Podwieźć was?
ALEX CROZET - NOWY KOMIKS
ALBUM ZAPOMNIENI
BY POBRAĆ, PODAJ NUMER KARTY
POBIERANIE W TOKU
- I jak? - Mam adres Alexa Crozeta.
22 Saint-Vincent, Montreuil.
Jadę tam.
Bądź ostrożny.
Spokojnie.
- Cześć. - Cześć.
Kopę lat.
Dokładnie 25.
Trochę się pogubiłem.
Złapałam gumę.
Alex nas podwiózł.
Gdzie byłyście?
W Miserey.
- Cześć, Damien. - Cześć.
Co tam robiłyście?
Pogadamy później.
Muszę lecieć. Mam robotę.
- Tak szybko? - Tak.
Zostań.
Minęło tyle czasu.
Zapraszam na kieliszek.
Prawdziwa forteca.
Ostrożności nigdy dość.
Dom jest piękny.
Aż chce się tu mieszkać.
Dzięki.
Dobrze cię widzieć.
Długo mieszkasz w Paryżu?
Dwa lata.
Niechętnie wyjechałem z Miserey. Lubię je.
Mimo kilku złych wspomnień.
Wspominałeś, że rysujesz komiksy.
Tak.
Jakiego gatunku?
Krwawa fantastyka.
Fajnie.
Znasz się na tym?
Uwielbiam science fiction.
Czytałam wszystkie numery Metal Hurlant…
Są pełne seksu i krwi.
Świetny klimat.
Zasnęła. Możemy usiąść do stołu.
Feracci zabronił kogokolwiek do niego wpuszczać
bez swojego pozwolenia.
Zmienił zdanie.
Chwileczkę.
Może pani wejść.
Nie powie zbyt wiele.
- Jest otumaniony. - Dlaczego?
Rozkaz inspektora.
Baptiste, słyszysz mnie?
Baptiste.
Modliszka…
- Modliszka? - Na wolności.
Na wolności.
JESTEM
Podobno kiedyś byliście nierozłączni.
Do ich przeprowadzki.
A raczej śmierci Jeanne.
Nasze drogi się rozeszły.
Próbowałem się kontaktować,
ale stare przyjaźnie
przemijają.
Szkoda.
Poznalibyśmy się wcześniej.
A wy?
Ile to już?
Pięć lat.
Byłam świeżo po rozwodzie. Obiecałam sobie, że nigdy więcej…
ale poznałam Damiena.
Natychmiast się pobraliśmy.
Miłość jest piękna.
A ty?
Jestem kawalerem.
Media zastanawiają się, czy trup ze studni
to sprawka naśladowcy Modliszki.
Koszmarna historia.
Zupełnie jak z komiksu.
Myślisz, że go złapiecie?
Jestem pewien.
Już niedługo.
Dziękujemy za pyszną kolację.
- Jedźcie bezpiecznie. - Do zobaczenia jutro.
- Tak? - Wyszli.
Odwiezie Virginie do domu. Czy mógłbyś…
Śledzić ich? Jasne.
Podejrzewasz coś?
- Tak. - Dobrze.
Widzę ich. Kończę.
Co robiłaś w Miserey?
Szukałam grobu twojej matki.
Chciałam być pewna.
Padam z nóg.
Idę spać.
Dziękuję. Ta migrena mnie wykończy.
ZAPOMNIENI ALEX CROZET
I co?
Są pod jej domem. Rozmawiają.
Czekaj. Całują się.
Kurwa.
To on.
W komiksie jest stroboskop
jak z nagrania od Hébrarda.
Przeszukaj jego mieszkanie. Mam go na oku.
Daj znać, jeśli się ruszy.
Dobrze.
Tak?
Wysiadła z samochodu. Odjechał.
Będzie tu za pięć minut.
Jadę za nim.
- Tak? - Parkuje. Będzie za moment.
Znalazłeś coś?
Ma podgląd mojego monitoringu.
- Obserwuje mój dom. - Stuknę go.
Nie, daj mu wejść. Pogadam z nim.
Co to ma być?
Obserwujesz rozwój śledztwa?
Chcesz być krok do przodu?
A może jestem kolejny na liście?
Jestem ciekawski jak twoja żona.
Niezły z ciebie kłamca.
Od kiedy nas szpiegujesz?
Widziałem cię w telewizji. Wiedziałem, że to nie przypadek.
O czym ty mówisz?
Nie przychodzisz na grób. Twój dziadek też nie.
Podczas pogrzebu nie uroniłeś łzy.
Śmierć matki to tragedia, nawet jeśli cię nie kochała!
Twoja matka była Modliszką.
Jeanne Deber.
- Mam rację? - Zamknij się!
- Wiem o tym. - Przestań gadać!
Przyznaj, że żyje.
Dała mi więcej miłości niż moja przez całe życie.
Powiedz, czy żyje.
Nie żyje, Alex!
Jeanne.
Pani Deber.
Połknąłeś truciznę wytwarzaną przez owady.
Chrząszcze
żyjące w kanałach wentylacyjnych.
Napisy: Stefania Kolanowska